sábado, 22 de abril de 2017

Has de cantar

    Has de cantar,
que che hei de dar zonchos;
has de cantar,
que che hei de dar moitos.
           
   
            I
    “Has de cantar,
meniña gaiteira;
has de cantar,
que me morro de pena.
           
   
    Canta, meniña,
na veira da fonte;
canta, daréiche
boliños do pote.
           
   
    Canta, meniña,
con brando compás,
daréiche unha proia
da pedra do lar.
           
   
    Papiñas con leite
tamén che daréi;
sopiñas con viño,
torrexas con mel.
           
   
    Patacas asadas
con sal e vinagre,
que saben a noces.
¡Qué ricas que saben!
           
   
    ¡Qué feira, rapaza,
si cantas faremos...!
Festiña por fora,
festiña por dentro.
           
   
    Canta, si queres,
rapaza do demo;
canta, si queres;
daréiche un mantelo.
           
   
    Canta, si queres,
na lengua que eu falo.
Daréiche un mantelo.
Daréiche un refaixo.
           
   
    Co son da gaitiña,
co son da pandeira,
che pido que cantes,
rapaza morena.
           
   
    Co son da gaitiña,
co son do tambor,
che pido que cantes,
meniña, por Dios”.
           
   
            II
    Así mo pediron
na beira do mar,
ó pe das ondiñas
que veñen e van.
           
   
    Así mo pediron
na beira do río
que corre antre as herbas
do campo frorido.
           
   
    Cantaban os grilos,
os galos cantaban,
o vento antre as follas
runxindo pasaba.
           
   
    Campaban os prados,
manaban as fontes
antre herbas e viñas,
figueiras e robres.
           
   
    Tocaban as gaitas.
Ó son das pandeiras
bailaban os mozos
cas mozas modestas.
           
   
    ¡Qué cofias tan brancas!
¡Qué panos con freco!
¡Qué dengues de grana!
¡Qué sintas! ¡Qué adresos!
           
   
    ¡Qué ricos mandiles!
¡Qué verdes refaixos!
¡Qué feitos xustillos
de cor colorado!
           
   
    Tan vivos colores
a vista trubaban;
de velos tan váreos
o sol se folgaba.
           
   
    De velos bulindo
por montes e veigas,
coidóu que eran rosas
garridas e frescas.
           
   
            III
    Lugar máis hermoso
non houbo na terra
que aquel que eu miraba,
que aquel que me dera.
           
   
    Lugar máis hermoso
no mundo n'hachara
que aquél de Galicia.
¡Galicia encantada!
           
   
    ¡Galicia frolida!
Cal ela ningunha,
de froles cuberta,
cuberta de espumas.
           
   
    De espumas que o mare
con pelras gomita;
de froles que nacen
ó pe das fontiñas.
           
   
    De valles tan fondos,
tan verdes, tan frescos,
que as penas se calman
nomáis que con velos.
           
   
    Que os ánxeles neles
dormidos se quedan,
xa en forma de pombas,
xa en forma de niebras.
           
   
            IV
    Cantarte hei, Galicia,
teus dulces cantares,
que así mo pediron
na beira do mare.
           
   
    Cantarte hei, Galicia,
na lengua gallega,
           
consolo dos males,
alivio das penas.
           
   
    Mimosa, soave,
sentida, queixosa,
encanta si ríe,
conmove si chora.
           
   
    Cal ela ningunha
tan dose que cante
soidades amargas,
sospiros amantes,
           
   
misterios da tarde,
murmuxos da noite:
cantarte hei, Galicia,
na beira das fontes.
           
   
    Que así mo pediron,
que así mo mandaron,
que cante e que cante
na lengua que eu falo.
           
   
    Que así mo mandaron,
que así mo dixeron...
Xa canto, meniñas.
Coidá, que comenzo.
           
   
    Con dulce alegría,
con brando compás,
ó pe das ondiñas
que veñen e van.
           
   
    Dios santo premita
que aquestes cantares
de alivio vos sirvan
nos vosos pesares;
           
   
de amabre consolo,
de soave contento
cal fartan de dichas
compridos deseios.
           
   
    De noite, de día,
na aurora, na sera,
oirésme cantando
por montes e veigas.
           
   
    Quen queira me chame,
quen queira me obriga;
cantar, cantaréille
de noite e de día.
           
   
    Por darlle contento,
por darlle consolo,
trocando en sonrisas
queixiñas e choros.
           
   
    Buscáime, rapazas,
velliñas, mociños.
Buscáime antre os robres.
Buscáime antre os millos,
           
   
nas portas dos ricos,
nas portas dos probes,
que aquestes cantares
a todos responden.
           
   
    A todos, que á Virxen
axuda pedín,
porque vos console
no voso sufrir;
           
   
nos vosos tormentos,
nos vosos pesares.
Coidá, que comenso...
Meniñas, ¡Dios diante!
           

Rosalía de Castro: Cantares Gallegos (1863)

Versións:
Aid: Cantarte hei, Galicia; Rapoemas; 2012; Pista 4



Aid: Lugar máis hermoso; Rapoemas; 2012; Pista 9



Najla Shami: Na lingua que eu falo; Na lingua que eu falo; 2013; Pista 3

No hay comentarios :

Publicar un comentario