jueves, 18 de mayo de 2017

Quíxente tanto, meniña

“Quíxente tanto, meniña,
tívenche tan grande amor
que para min eras lúa,
branca aurora e craro sol;
auga limpa en fresca fonte,
rosa do xardín de Dios,
alentiño do meu peito,
vida do meu corazón”.
Así che falín un día
caminiño de San Lois,
todo oprimido de angustia,
todo ardente de pasión,
           
mentras que ti me escoitabas
depinicando unha frol
           
porque eu non vise os teus ollos
que refrexaban traiciós.
           
Dempois que me dixeches,
en proba de teu amor,
décheme un caraveliño
que gardín no corazón.
¡Negro caravel maldito,
que me firéu de dolor!
Mais, a pasar polo río,
¡o caravel afondóu…!
Tan bo camiño ti leves
como o caravel levóu.
           

Rosalía de Castro: Cantares Gallegos (1863)

Versións:
Roi Casal e Silvia Ferre: Rosa*; Donos do noso destino; 2014; Pista 1



Tempo catro sexteto: Quíxente tanto, meniña; Os ollos que falan; 2014; Pista 7



*[A versión musical de Roi Casal está precedida polo poema Nasín cando as prantas nasen da obra de Rosalía de Castro Cantares Gallegos, do ano 1863.]

No hay comentarios :

Publicar un comentario