Unha bóla de neve cae a rolos
levando dentro sombra e pesadelos,
dirixida cara ó punto máis baixo
da súa inexistencia.
Unha bóla de vida co meu nome
e o destino marcados,
que se precipita cara ó silencio,
trazado xa o camiño desde hai tempo.
Dado por morto por segunda vez,
mesmo o inferno rexeitou admitirme
por non cargar comigo,
denegando a miña solicitude.
Outro fracaso máis que me fai seguir vivo
ata que me corrixa e me libere.
agosto, 95
Lois Pereiro: Poemas da morte sobrevivida a forza da paixón e sabotaxes. Poesía última de amor e enfermidade (1992-1995)* (1995)
Versións:
Manu Clavijo: Degradación; Lois Pereiro. Canción última; 2011; Pista 4
*[Lois Pereiro: Poesía completa; Edición de Ana Acuña; Edicións Xerais de Galicia, S.A.; Vigo, 2011; Depósito Legal: VG 86-2011; ISBN: 978-84-9914-2005]
