Verbas a un irmau

Escoita, irmau, as miñas verbas:
son sinxelas e impuras
como as verbas feridas
co coitelo dos beizos, cada día.

Vouche decir tan só que teño
a miña mau tendida,
aberta, núa e viva como o mar.

Que teño, irmau, maduro o corazón
pra gardar nel as verbas túas.

Que a vida é moi fermosa
ainda que hai homes
que teñen os beizos emporcados
con verbas de falsía,
i o corazón podre polo odio,
i as maus pingando sangue,
I agachados, no fondo dos seus petos,
en vixía,
coitelos e pistolas asesinas.

¿Que importa, irmau, que morra o día
si a súa morte
abre en nós a esperanza do mencer?

Non temas.
Aínda o paxaro ten canciós
i as estrelas se alcenden cada noite.

Manuel María: Mar Maior (1963)

Versións:

A Quenlla: Verbas a un irmau; A casa que nunca tivemos; 1996; Pista 19

A Quenlla: Verbas a un irmau; Na boca unha cantiga; 2009; Pista 1

(Reedición da versión do disco A casa que nunca tivemos. do ano 1996.)