domingo, 28 de junio de 2026

Vivimos no ciclo das bengalas

Vivimos no ciclo das bengalas.
Prometémonos violarnos ás escuras.

Será que nos desgaxamos durante varios latexos
e os teus labios se pousaron sobre a miña incontinencia.
Será que foron máis fortes os meus estímulos crudos
que ó final abriron todos en guirnaldas incendiarias.
Pero ninguén que me lea te coñece tan ben
como para saber cómo as miñas pernas
por encima das túas ideas arquivoltaicas e fetichistas.

Somos morboadictos.

Quén mellor ca ti para sanar o meu branco.
Qué seo non albergaría de boa gana o teu sempre.
Emparanoian os meus dedos e máis nada che ofrezo.
Son os ofuscados idiolectos.

Vivimos no ciclo das Erofanías.
Somos antinormais.

Yolanda Castaño: Vivimos no ciclo das erofanías (1998)

Versións:

Yolanda Castaño*: Vivimos no ciclo das erofanías; Edénica; 2000; Pista 2



*[A versión musical de Yolanda Castaño foi composta, arranxada, grabada e producida por José Antonio Fernández Calero (Factoría musical SSM).]

sábado, 27 de junio de 2026

La demanda del zapaterillo

Junto al Mesón Real,
donde la feria montan,
por las escalinatas
baja una niña hermosa,

con el cuello de garza,
los andares de corza.
Muchos galanes tiene;
no sabe cual escoja.

Pero un zapaterillo
la voluntad le toma;
que entró a que le cosieran
una chinela rota.

Ya la trae bien cosida;
rodilla ante ella dobla;
el blanco pie desnudo
le posa ella en la otra.

Al calzarle la prenda,
él su demanda entona:
«Niña, si tú quisieras,
si quisieras, hermosa,

dormiríamos ambos
en una cama sola,
en una cama grande
con velo a la redonda,

en lo alto los ángeles
tejiéndonos corona,
en cada esquina un poste
de oro de fina obra

con las cuatro Virtudes
guardándonos la ropa.
Por la mitad del lecho
las aguas bajan hondas:

los caballos del Rey
y al par sus yeguas todas
allí bajar podrían
a abrevarse en las ondas.

Allí hasta el fin del mundo
serían nuestras bodas:
al amor jugaríamos
hasta el fin de las horas.»

Agustín García Calvo: Ramo de romances y baladas (1991)

Versións:

Luis Ramos: La demanda del zapaterillo; www.editoriallucina.es/seccion/cancionero.html; 2009;

jueves, 25 de junio de 2026

Viviendo sueños

Tantos años que pasaron
Con mis soledades solo
Y hoy tú duermes a mi lado.

Son los caprichos del sino,
Aunque con sus circunloquios
Cuánto tiempo no he perdido.

Mas ahora en fin llegaste
De su mano, y aún no creo,
Despierto en el sueño, hallarte.

Oscura como la lluvia
Es tu existencia, y tus ojos,
Aunque dan luz, es oscura.

Pero de mí qué sería
Sin este pretexto tuyo
Que acompaña así la vida.

Miro y busco por la tierra:
Nada hay en ella que valga
Lo que tu sola presencia.

Cuando le parezca a alguno
Que entre lo mucho divago,
Poco de cariño supo.

Lo raro es que al mismo tiempo
Conozco que tú no existes
Fuera de mi pensamiento.

Luis Cernuda: Poemas para un cuerpo (1957)

Versións:

Vicente Monera*: Viviendo sueños; www.musicaypoemas.com; 2010;



*[Vicente Monera realoxou os videos coas súas versións musicais de poemas nunha nova canle de Youtube: «Caleidoscope». Estes videos orixinalmente aloxados na web www.musicaypoemas.com, agora se poden atopar, xunto cos poemas musicados e as versións musicais, na web www.caleidoscope.es]

Iniciación

No hace falta saber nada
para sentir el respiro.
Vendrá cuando no creamos
en la humildad de ir contigo,
de juntar la luz de anchura
con la ignorancia del nido.

Mañana, ayer... La sospecha
se convertirá en prodigio
y lo que antes era exacto
ahora no encuentra su sitio.
Y es que es así: el horizonte
que nunca se ofrece el mismo;
la rotación de paisajes
cambiados por nuevos trillos.

¡Oh, cauce de tiempo al alma
solitariamente vivo
de puro azar, como ahora
todo lo que se ha fundido!

Por el fin de la esperanza
te llego, y sé que es lo mismo
desprender lo que se siembra
como la oración, que irnos
poco a poco adormeciendo
entre sonrisa y olvido.

Las cosas que nos dan, tienen
el aire de lo sencillo.

...Si tu alud me inunda el cuerpo
sin miedo a encontrar vacío
no hará falta la mañana
para creer, ni el bautismo
de la Primavera, que hace
de nuestro bosque perdido
llama de su fuego, llama
sólo con quemar el mío.

                              (1950)

Claudio Rodríguez: Primeros poemas. Poemas laterales* (2006)

Versións:

Luis Ramos: Iniciación; El aire de lo sencillo; 2007; Pista 8



*[Publicado orixinalmente en Luis García Jambrina: La "prehistoria" literaria de Claudio Rodríguez; Revista Hispánica Moderna. Nueva York, vol.46, nº 2; diciembre 1993; pax. 249-255]

lunes, 22 de junio de 2026

Vino, primero, pura

                V
Vino, primero, pura,
vestida de inocencia;
y la amé como un niño.

Luego se fue vistiendo
de no sé qué ropajes;
y la fui odiando, sin saberlo.

Llegó a ser una reina,
fastuosa de tesoros...
¡Qué iracundia de yel y sin sentido!

...Mas se fue desnudando.
Y yo le sonreía.

Se quedó con la túnica
de su inocencia antigua.
Creí de nuevo en ella.

Y se quitó la túnica,
y apareció desnuda toda...
¡Oh pasión de mi vida, poesía
desnuda, mía para siempre!

Juan Ramón Jiménez: Eternidades (1916-1917) (1918)

Versións:

Vicente Monera*: Vino, primero, pura; www.musicaypoemas.com; 2008;



*[Vicente Monera realoxou os videos coas súas versións musicais de poemas nunha nova canle de Youtube: «Caleidoscope». Estes videos orixinalmente aloxados na web www.musicaypoemas.com, agora se poden atopar na web www.caleidoscope.es]

domingo, 21 de junio de 2026

Gorrión

No olvida. No se aleja
este granuja astuto
de nuestra vida. Siempre
de prestado, sin rumbo,
como cualquiera, aquí anda,
se lava aquí, tozudo,
entre nuestros zapatos.
Que busca en nuestro oscuro
vivir? Que amor encuentra
en nuestro pan tan duro?
Ya dio al aire a los muertos
este gorrión que pudo
volar pero aquí sigue,
aquí abajo, seguro,
metiendo en su pechuga
todo el polvo del mundo.

Claudio Rodríguez: Alianza y condena (1965)

Versións:

Luis Ramos: Gorrión; El aire de lo sencillo; 2007; Pista 6

jueves, 18 de junio de 2026

Vinte unha crara noite

                  I
Vinte unha crara noite,
noitiña de San Xoán,
poñendo as frescas herbas
na fonte a serenar.
E tan bonita estabas
cal rosa no rosal
que de orballiño fresco
toda cuberta está.
Por eso, namorado,
con manso suspirar
os meus amantes brazos
botéiche polo van,
e ti con dulces ollos
e máis doce falar,
meiguiña, me emboucastes
en prácido solás.
As estrelliñas todas
que aló no espaso están,
sorrindo nos miraban
con soave craridá.
E foron -¡ai!- testigos
daquel teu suspirar
que ó meu correspondía
con amoriño igual.
Pero dempóis con outros
máis majos e galáns

(mais non que máis te queiran,
que haber non haberá),
tamén, tamén, meniña,
soupeches praticar
á sombra dos salgueiros,
cabo do romeiral.
Por eso eu che cantaba
en triste soledá,

cando -¡ai de min!- te vía
con eles parolar:
"Coida, miña meniña,
das práticas que dás,
que donde moitos cospen,
lama fan".

Rosalía de Castro: Cantares Gallegos (1863)

Versións:

Roi Casal: Noite de San Xoán; Lendas douradas; 2008; Pista 3

Filosofía

¡Del pecado de amarte no estoy arrepentida!
Aunque un oscuro abismo nos separe a los dos,
en tanto que risueña te doy mi despedida
mis ojos se iluminan para decirte adiós.

No nos debemos nada. Tú me diste tu boca
límpida como el agua fresca del manantial.
Yo apagué en la cisterna mi sed ardiente y loca
y te enlacé en mis brazos, amorosa y sensual.

Peregrinos errantes, nuestra ruta seguimos:
si dos sendas opuestas, al azar elegimos,
¿para qué rebelarnos con violenta acritud?

Fuiste mío. Fui tuya. ¡Lo demás nada importa!
¡Oh, mi amante de un día, nuestra vida es tan corta
que no vale la pena de sufrir su inquietud!

Rosario Sansores Pren: Mientras se va la vida (1925)

Versións:

Ligia Cámara: Filosofía; Rosario Sansores. Canciones de la alondra (VVAA); 2004; Pista 8




Dueto Nueva Granada: Filosofía; Mi pueblo; 2017; Pista 19

lunes, 15 de junio de 2026

Vinhem aqui para os visitar

Vinhem aqui para os visitar,
e nom os achei.
       
Foram-se.        
Caminho errante e só polas ruas        
onde pensava abraçá-los.        
Eles já nom estám aquí.        
Estám juntos nuotro lugar.        
Eu estou só neste lugar.        
Na cidade onde todos nacêmos.        
Todos están deitados e dormem.        
Menos eu,        
que estou de pé e desperto.        
Estou canso de os buscar.
Eles esperam sossegados por mim.
A chave que abre a grade que de mim os afasta,
       
pode cair-me nas maos
onde quer que eu esteja.
       
Regressarei à cidade em que vivo,
e esperarei alí.
       
Onde quer que eu esteja, saberam
o meu endereço, e enviar-me ham
a chave que abre a grade que os afasta de mim,
e o carro para deslocar-me alí.
       

Ricardo Carballo Calero: Reticências (1986-1989) (1990)

Versións:

Momboi: A chave; Musicando Carvalho Calero (VVAA)*; 2020; Pista 5




Èka: Regressarei; Musicando Carvalho Calero (VVAA)*; 2020; Pista 71



*[Concurso musical organizado pola AGAL (Associaçom Galega da Língua) en colaboración coa CRTVG e a Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, para conmemorar o ano das Letras Galegas 2020, adicado a Ricardo Carballo Calero.]

miércoles, 10 de junio de 2026

Endecha de las dos islas

(Tenerife y Fuerteventura)

Mi tierra verde,
tu tierra parda.
Mi tierra erguida,
tu tierra echada.
Mi tierra grita,
tu tierra calla.
Mi tierra vive,
la tuya aguarda.
Sueño tus llanos,
tú mis montañas,
Yo en tu sombrera
con anchas alas.
-Te quiero, hermano.
-Te quiero, hermana;
deja tus suertes,
deja tus gavias.
Fuerteventura,
¡fuerte desgracia
que no vivamos
la misma casa,

puerta con puerta,
cama con cama,
sueño con sueño,
maga con maga!
Mi agua es dulce,
la tuya amarga;
mía la rosa,
tuya la aulaga.
Yo la fatiga.
Tú la esperanza.


Pedro Lezcano: Biografía poética (1986)*

Versións:

Caco Senante: Endecha de las dos islas (Tenerife y Fuerteventura); ¿Qué te pasa, tierra mía?; 1978; Cara B, Corte 4




Caco Senante e Pedro Guerra: Endecha de las dos islas; Canarias sin distancia; 1996; Pista 2




Palo y Canto 7: Endecha de amor entre dos islas; A la libertad; 2002; Pista 14




Valstybinis Choras Vilnius: Endecha de las dos islas (Jonas Tamulionis)**; Lietuviu chorinè muzika; 2012; Pista 13




Tabaiba: Endecha de las dos islas; Poemas del alisio; 2018; Pista 4



*[Publicado orixinalmente en El puntal, revista de Canarias; nº1; abril, 1980.]
**[Jonas Tamulionis: compositor da versión coral]

sábado, 6 de junio de 2026

Villancico laico-gitano

Vente, amigo, vamos a ver
al hombre nuevo que va a nacer.

El valor y la fortuna
se pelearán por abrirle la cuna.
Es tan vivo y tan gracioso
Que no te acuerdas de ver si es hermoso.

Vente niño, vamos a ver
a este sol nuevo que quiere nacer,
vente a ver cómo ha brotado
la llama viva del fuego apagado.

Llorará sin fundamento
y se le olvida cuando está contento.
No comprende el churumbel,
pero tampoco nosotros a él.

Vente, prima, vamos a ver
la luna nueva que empieza a crecer.
Vente a ver cómo ha salido
la rama fresca del árbol partido.

No podrá ver el futuro
pero sabrá vivir inseguro.
Será igual que otro cualquiera
pero a su estilo y a su manera.

Vente, amigo, vamos a ver
la fuente clara que rompe a correr.
Vente amigo, vamos a ver
Si el hombre nuevo pudiera nacer.

Chicho Sánchez Ferlosio: Canciones, poemas y otros textos (2008)

Versións:

Amancio Prada: Villancico laico-gitano; Hasta otro día Chicho Sánchez Ferlosio; 2005; Pista 15

martes, 2 de junio de 2026

En la ruta

Mi vida es una senda trazada en el destino,
y voy por mi sendero tratando de vencer;
sufriendo mil dolores, a fuer de peregrino,
y a fuer de peregrino, creyendo en el placer.

Enfrente el horizonte, con alborear divino,
promete que mis sueños cumplidos han de ser;
detrás, donde se agolpan las brumas del camino,
resurgen las queridas imágenes de ayer.

Yo voy por esta senda, que llega a lontananza,
llevando mis dos hijos, Recuerdo y Esperanza,
con angustia suprema que no acaba jamás,

¡porque van mis dos hijos en batalla constante:
la Esperanza queriendo lo que mira delante?
y el Recuerdo llorando lo que deja detrás!...

Rubén Martínez Villena: Poesía y prosa (1978)*

Versións:

Augusto Blanca: El anhelo inútil - En la ruta**; La fuga de la tarde; 2011; Pista 1




Ivette Letusé: En la ruta; Sinfonía urbana; 2012; Pista 12




Manuel Agudín: En la ruta; Toma mi lira (VVAA)***; 2012; Pista 4



*[Rubén Martínez Villena: Poesía y prosa: Tomo I; Editorial Letras Cubanas; La Habana, Cuba; 1978.]
**[A versión musical de Augusto Blanca inclue tamén a musicalización do poema El anhelo inútil, da obra de Rubén Martínez Villena: La pupila insomne, do ano 1936.]
***[Selección de obras del premio de creación Ojalá 2010.]