Mostrando entradas con la etiqueta Cosmogonía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cosmogonía. Mostrar todas las entradas

jueves, 15 de junio de 2017

Nocturno muy obscuro

      CICLO DE PIEDRA
                  VIII

La noche inmensa no resuena, estalla
como un bramido colosal, retumba
con un tremendo estruendo de batalla
que saliera de adentro de una tumba.

Fué un pedazo de espanto que restalla
o una convicción que se derrumba,
una doncella a quien violó un canalla
y una montura en una catacumba.

Calla con un lenguaje de volcanes,
como si un escuadrón de capitanes
galopara en caballos de basalto.

Porque el silencio es tan infinito
tan espantoso y grande como un grito
que cae degollado desde lo alto.

                   «Dinamo, nº1. Concepción, marzo de 1925»

Pablo de Rokha: Cosmogonía (1922-1927)* (1954)

Versións:
Pelusónico**: Nocturno muy obscuro; Amigo Piedra. Tributo a Pablo de Rokha; 2012; Pista 1



Ricardo Charro Núñez: Nocturno muy obscuro; Ya no quiero un arma; 2014; Pista 5



Santos de Greda: Nocturno; Mestizo habitar; 2015; Pista 9



*[Obra inédita. Algúns dos seus poemas publicáronse nas revistas Dínamo, Agonal e Zig-Zag, entre os anos 1922 e 1927. Posteriormente, no ano 1954, o propio autor recollerá este conxunto de poemas máis outro bo número deles co título antedito, na obra Antoloxía (1916-1953).]
**[Pelusónico é Sebastián Berrios, guitarra e voz do grupo Patria Paranoia.]

miércoles, 24 de junio de 2015

La forma épica del engaño

El mundo no lo entiendo, soy yo mismo
las montañas, el mar, la agricultura,
pues mi intuición procrea un magnetismo
entre el paisaje y la literatura.

Los anchos ríos hondos en mi abismo,
al arrastrar pedazos de locura,
van por adentro del metabolismo,
como el veneno por la mordedura.

Relincha un potro en mi vocabulario,
y antiguas norias dan un son agrario,
como un novillo, a la imagen tallada.

Un gran lagar nacional hierve adentro,
y cuando busco lo inmenso lo encuentro
en la voz popular de tu mirada.

Pablo de Rokha: Cosmogonía (1922-1927) (1927)

Versións:
Eduardo Peralta: La forma épica del engaño; XXI poetas chilenos; 2009; Pista 9



Pelusónico*: La forma épica del engaño; Amigo Piedra. Tributo a Pablo de Rokha; 2012; Pista 1



*[Pelusónico é Sebastián Berrios, guitarra y voz do grupo Patria Paranoia.]

martes, 23 de junio de 2015

Autorretrato de adolescencia

Entre serpientes verdes y verbenas,
mi condición de león domesticado
tiene un rumor lacustre de colmenas
y un ladrido de océano quemado.

Ceñido de fantasmas y cadenas,
soy religión podrida y rey tronchado,
o un castillo feudal cuyas almenas
alzan tu nombre como un pan dorado.

Torres de sangre en campos de batalla,
olor a sol heroico y a metralla,
a espada de nación despavorida.

Se escuchan en mi ser lleno de muertos
y heridos, de cenizas y desiertos,
en donde un gran poeta se suicida.

Pablo de Rokha: Cosmogonía (1927)

Versións:
Pelusónico*: Autorretrato de adolescencia; Amigo Piedra. Tributo a Pablo de Rokha; 2012; Pista 3



*[Pelusónico é Sebastián Berrios, guitarra e voz do grupo Patria Paranoia.]