S.O.S.

        Todos presentiamos que a noite
preparaba algún sofisma
        E o faro estraviado
daba o S-O-S
no morse
                  —clave Orión—
                            das estrelas

        Eses brazos abertos da vela
son os mesmos do vento
que se despreguizou
        Na man do Mar esquencidizo
os loceiros peteiran a bicala
        A estrela dos cabarets
        cun cigarro nos beizos
        pide lume aos catro puntos cardinaes
        Pola Galaxia chea de seixos
un astro vello vai co seu farol

        Que dan os almanaques
pra esta meia-noite?

        Pero ainda non sabemos
de qué banda vai chegar a meia-noite
        E o faro estraviado
vai esgotar o seu stock de S-O-S.

Manoel Antonio: De catro a catro (1928)

Versións:

Fanny + Alexander: Sós/S.O.S.*; Finais dos 70s, comezos dos 80s; 2007; Pista 10



*[A versión musical do grupo Fanny + Alexander está precedida polo poema Sós, da obra de Manoel Antonio: De catro a catro, do ano 1928.]

SÓS

   Fomos ficando sós
o Mar o barco e mais nós.

   Roubaron-nos o Sol
   O paquebote esmaltado
que cosía con liñas de fume
áxiles cadros sin marco

   Roubaron-nos o vento
   Aquel veleiro que se evadeu
pola corda floxa do horizonte

   Este oucéano desatracou das costas
   e os ventos da Roseta
ourentáronse ao esquenzo
   As nosas soedades
veñen de tan lonxe
como as horas do reloxe
   Pero tamén sabemos a maniobra
dos navíos que fondean
a sotavento dunha singladura
   No cuadrante estantío das estrelas
ficou parada esta hora:
   O cadavre do mar
fixo do barco un cadaleito

   Fume de pipa                 Saudade
   Noite           Silenzo       Frío
   E ficamos nós sós
   Sin o Mar e sin o barco
   nós.

Manoel Antonio: De catro a catro (1928)

Versións:

Fanny + Alexander: Sós/S.O.S.*; Finais dos 70s, comezos dos 80s; 2007; Pista 10

Milladoiro: Sós; A quinta das lágrimas; 2008; Pista 8

Gelria: Sós; Cantos de poeta; 2016; Pista 3



*[A versión musical do grupo Fanny + Alexander está seguida polo poema S.O.S., da obra de Manoel Antonio: De catro a catro, do ano 1928.]

...Ao afogado

    Xa che levaran os ollos
    relingadores de lonxanías
e pescadores de profondidades

    Xa che levaran a voz
    asolagada na furna xiróvaga
por onde escoan as tempestades

    Xa che levaran os azos
    enmallados na rede sonora
dos cordaxes ereutos

    O vento aínda escovaba
cas poutas de escuma
    na xerfa
           máis cadaleitos

    Ibas xuntando soedades
    Por un burato do Mar
chopaches un día a buscarte

    A noiva goleta
    enloitada de branco
    que cose roitas esquencidas
    acena no vento as suas velas
como ese pano das despedidas.

Manoel Antonio: De catro a catro (1928)

Versións:
Xosé Manuel Conde: Ao afogado; Bule, berra, chora; 1976; Cara B, Corte 4

A estrela desconocida

      Eu vinte decote acobadada
naquela fenestra
                —tan a trasmán!
    que penduraches dunha constelación

O horizonte arrincaba cada día
    pra ti
    a folla de almanaque dunha vela

Pero nunca se enmalou
na falsa rede dos mapas celestes
a tua loira virxinidade
        Cómplice a noite
        engaiolaba o sestante dos mariños
        inxénuas perversións catalogadas

    Viuva reiterada de tódolos vinte anos
que os mariñeiros repiten
cada volta que afogan
    Endexamáis souberon os cadavres sin rumbo
que ti os amortallabas co teu ollar

Emproáramos a meia noite
    A sotavento da nosa singladura
vai decote unha nube desarbolada
    Ca sua esponxa de sombra
    borrou pra sempre o teu mudo perfil

    A alba nova sorprendeume
cacheando antre os loceiros
unha despedida que se me perdeu.

Manoel Antonio: De catro a catro (1928)

Versións:
César Morán: A estrela descoñecida; Río de son e vento; 1999; Pista 2